Ian McEwan - "Betonowy ogród"

Autor : Ian McEwan
Tytuł : "Betonowy ogród"
Liczba stron : 197

Po książkę Betonowy ogród sięgnęłam nie wiedząc o niej prawie nic. Wabikiem był jedynie opis znajdujący się na okładce książki :

"Betonowy ogród to gęsta, intensywna opowieść o czwórce dzieci, które po odejściu rodziców stopniowo przejmują ich role. Zawieszone pomiędzy światem dzieciństwa i dorosłości dryfują przez dni sennego, upalnego lata. W pełnej erotycznego napięcia atmosferze odizolowanego domu dojrzewają do własnej tożsamości, odkrywają seksualność i próbują odnaleźć się w relacjach z sobą i światem."

A czemu od tego zaczynam ? Bo bardzo dobrze się stało, że nie wiedziałam nic o fabule, którą skrywa książka. Kluczowym dla całej powieści jest jedno wydarzenie, które powinno pozostać dla każdego tajemnicą zanim sięgnie po książkę. W nim bowiem tkwi całe zaskoczenie, towarzyszące mu oburzenie i wewnętrzny sprzeciw. Wokół niego także rośnie napięcie, które narasta z każdym kolejnym rozdziałem. Gdybym wiedziała od początku, co też nasi bohaterowie planują, czego się dopuszczą, tak ważny w tym wypadku element zaskoczenia przepadłby bezpowrotnie. Bo zamknięcie tego nieludzkiego aktu w jednym zdaniu nigdy nie odda tego, jak przedstawione ono zostało w książce. Zdaje sobie jednak sprawę, że Betonowy ogród jest powieścią dość popularną, wzbudzającą wiele kontrowersji, odważną, a jak wiadomo, o takich książkach bardzo często się słyszy i dyskutuje, dlatego też pewnie nie zdołam już nikogo uchronić przed skrywaną w niej tajemnicą. Jest jednak kilka rzeczy, o których można a nawet należy powiedzieć. Wydarzenie, o którym wspomniałam, pociąga bowiem za sobą szereg zdarzeń mających ogromne znaczenie dla bohaterów książki.

Czwórka rodzeństwa, Julia, Sue, Tom i Jack, próbują ponownie odtworzyć rodzinę, której dwa główne filary bezpowrotnie upadły. Świeży podmuch wolności, jaki zawitał w progi domu po śmierci rodziców, bardzo szybko przeradza się w smród nie do zniesienia. Zdaje się, że odór jaki unosi się w domu, znieczula całą czwórkę, która pomimo wielkiej straty zdaje się funkcjonować zupełnie normalnie, jakby nic się nie stało. Julia, najstarsza z rodzeństwa przejmuje rolę matki, biorąc pod swoje pseudo-matczyne skrzydła najmłodszego Toma. Ten zaś, dopiero co kształtujący swoją osobowość miota się pomiędzy noszeniem spódniczek a spodni. Jack, który prowadzi całą narrację, z pożądaniem spogląda na Julię, onanizując się po każdym bliższym kontakcie z siostrą. W domu, do którego wkraczamy zdecydowanie coś jest nie tak. Czwórka młodych ludzi narzucających sobie obce role, igrających z własną osobowością, a do tego erotycznie się wyniszczających to rzecz, obok której nie da się przejść obojętnie. Opisy ich codziennego życia, potrzeba akceptacji i miłości oraz jednoczesne emocjonalne zagubienie, wzbudzają zarówno przerażenie jak i współczucie.

To, co wyróżnia książkę to język, którym posługuje się autor, dosadny i pozbawiony
nacechowanego emocjami słownictwa wzbogaca siłę przekazu. Nie ma zbędnego owijania
w bawełnę, nie ma pięknych metafor, świat jest jaki jest, a bardzo często przypomina
po prostu tytułowy beton. Szary, zimny, pocierany oddaje w powietrze chmurę kurzu, która powoli osiada na wszystkich ludzkich uczuciach, uniemożliwiając jasną ocenę zdarzeń i szersze spojrzenie na świat. Beton miał być dla czwórki rodzeństwa początkiem nowego, lepszego życia, a stał się przyczyną ich upadku.

Polecam wszystkim, zarówno tym, którzy wiedzą nieco więcej o książce, jak i tym, którzy jeszcze nie mieli okazji poznać fabuły Betonowego ogrodu. O tej książce po prostu nie da się nie myśleć i niestety/stety nie da się również zapomnieć.

.