Mario Vargas Llosa - "Pochwała macochy"

Autor: Mario Vargas Llosa
Tytuł: "Pochwała macochy"
Liczba stron: 188

Przeczytałam „Pochwałę macochy” jakiś tydzień temu, zdążyłam więc nieco ochłonąć po tym, co zaserwował moim oczom oraz psychice pan Llosa. To prawda, ta powieść naprawdę jest zbyt rozpasana, perwersyjna i wyuzdana. Od siebie dodałabym jeszcze, że jest dość niesmaczna. Skusiły mnie oczywiście znajdujące się na okładce książki hasła „Tę powieść powinno się spalić. Nie czytaj jej. Odłóż ją na półkę.” Pomyślałam sobie, że przecież nie ma takiej historii, która zapisana na kartkach papieru, mogłaby wzbudzić we mnie jakiekolwiek wstręt czy obrzydzenie. A jednak się pomyliłam. Nie oznacza to jednak, że żałuję, że po nią sięgnęłam, ależ nie, wręcz przeciwnie, była to dość ciekawa literacka przygoda ;)

Książka ma bardzo interesującą formę. Główny wątek powieści, na który składa się historia trójki bohaterów, don Rigoberta, jego żony doni Lukrecji oraz Fonsita, syna don Rigoberta z pierwszego małżeństwa, przeplata się z rozdziałami, w których znajdujemy ilustracje obrazów adekwatnych do głównego wątku powieści, wraz z obszernymi opisami. Obrazy oraz towarzyszące im analizy uzupełniają całą historię, dodatkowo jeszcze bardziej nasycając całość kipiącym już zewsząd erotyzmem. Ten z kolei traci swoją delikatność oraz subtelność, gdy zaczyna pojawiać się w relacjach pomiędzy macochą a jej pasierbem. Fonsito ciekawy świata, mały chłopiec, niespodziewanie zakochuje się w don Lukrecji. Jest to oczywiście pierwsza miłość Fonsita, pierwsza chłopięca fascynacja, która powoli zaczyna przeradzać się w romans z własną macochą. Donia Lukrecja zaś, kobieta dojrzała, po czterdziestce, zdaje się na nowo przeżywać miłosne uniesienia czerpiąc satysfakcję z aktów adoracji małego chłopca. Wszystko ma jednak swoje granice, które w swojej powieści Llosa gwałtownie przekracza, puszczając wszelkie hamulce i odstawiając gdzieś w kąt poczucie przyzwoitości. Nie można jednak nie zauważyć, że w całym tym szale wyobraźni, autor zostawił sobie małą furtkę, która usprawiedliwia poniekąd jego zuchwałe czyny. Bo jak czytamy na okładce książki „Mario Vargas Llosa musiał pisać tę książkę z uśmieszkiem wyrafinowanego oszusta, którego nic tak nie cieszy jak naciąganie czytelnika.”

Pojawia się jednak pytanie po co to wszystko, skąd pomysł na taką fabułę ? Z chęci pokazania czegoś nowego, zakazanego, o czym nikt wcześniej nie odważył się napisać ? Czy kryje się za tym coś więcej ? Akceptuję wersję, jakoby celem autora było pokazanie, że młodość, nawet ta bardzo wczesna, nie zawsze idzie w parze w niewinnością. Napisałam, że akceptuję, bo pomimo wszystko nie do końca mnie ta interpretacja satysfakcjonuje. Myślę, że po skończeniu książki, jedyne co pozostaje w głowie czytelnika to sceny z erotycznego życia macochy i pasierba, które skutecznie spychają wszelkie mądre interpretacje na drugi plan. No chyba, że tylko ja jestem jakimś ukrytym zboczeńcem ;) Jedno trzeba jednak Llosie przyznać, zaciekawił, zachęcił, a dodatkowo zrobił to w taki sposób, że już chyba do końca życia będę pamiętać o czym była „Pochwała macochy”.

Pomimo całego mojego zniesmaczenia, zachęcam do przeczytania. Wachlarz emocji gwarantowany ! ;)

.