Sabina Berman "Dziewczyna, która pływała z delfinami"

Autor: Sabina Berman
Tytuł: "Dziewczyna, która pływała z delfinami"
Liczba stron: 231

Moja znajomość z Forrestem Gumpem ogranicza się jedynie do obejrzenia ekranizacji słynnej powieści o tym samym tytule. Filmem, jak chyba każdy, byłam poruszona i wzruszona. Na wydanej ostatnio książce „Dziewczyna, która pływała z delfinami” czytamy, że jest to powieść właśnie na miarę bestsellerowego Forresta Gumpa. Nie wiem czy to porównanie było rzeczywiście konieczne, w końcu każda książka skrywa w sobie coś nowego, innego, niepowtarzalnego. Tak też jest z ‘Dziewczyną, która..... zajmowała się tuńczykami’, bo to one, zaraz obok tytułowej dziewczyny, są głównymi bohaterami książki.

Historię Karen poznajemy za sprawą jej własnych wspomnień. Jako osoba autystyczna postrzega świat przez pryzmat zupełnie innych wartości, jest bardziej wrażliwa, szczera i bezinteresowna. Dzięki swojej ciotce Isabell udaje jej się wyjść z ciemności i zobaczyć piękno otaczającego ją świata. Bardzo szybko odkrywa, że ze światem przyrody łączy ją specyficzna więź, w szczególności zaś z pływającymi w głębinach morza tuńczykami i delfinami. Z zagubionej i przestraszonej dziewczynki, Karen wyrasta na świetnie radzącą sobie kobietę pracującą w przetwórni tuńczyków. Pewnego dnia Karen wystawiona zostaje na jeszcze jedną życiową próbę, z którą musi się zmierzyć. Bo czy połów tuńczyków i ich zabijanie aby na pewno jest działaniem szlachetnym ? Jak pogodzić zapotrzebowanie na tuńczyka, gdy na świecie jest go coraz mniej ? Karen udaje się znaleźć rozwiązanie, którego realizacja staje się sensem jej życia.

Przyznam, że spodziewałam się po książce czegoś innego. Myślałam, że poznam dziewczynę, która rzeczywiście nie radzi sobie z przystosowaniem się do otaczającego ją świata, a zarysowany jedynie na początku problem autyzmu głównej bohaterki i wynikających z niego problemów bardzo szybko ustąpił miejsca opisom jej biznesowych sukcesów. Jak dla mnie ten przeskok był zdecydowanie za szybki, być może to kwestia tego, że przecież sama książka również do najgrubszych nie należy. Sięgając po ‘Dziewczynę’ miałam nadzieję, że będę mogła zagłębić się w samą postać Karen, że problem autyzmu będzie zdecydowanie lepiej zobrazowany. Sam pomysł na fabułę książki jak najbardziej trafiony i ciekawy, wydaje mi się jednak, że można ją było bardziej poszerzyć i w ten sposób stworzyć kawał dobrej powieści. A tak, do czynienia mamy z przyjemną lekturą na jeden wieczór. „Czytanie wolne od stresu” spełnia swoją rolę znakomicie ;) Podobało mi się jednak zakończenie książki i płynący z niej morał, bardzo jasny i dający do myślenia.

.